Verbinding

Wanneer 'apart' niet zorgt voor meer verbinding, waarom doen we het dan niet 'samen'?

Deze week organiseerde ik voor mijn werkgever een actieve workshop voor zorgcoördinatoren met als thema 'moeilijke communicatie met kwetsbare ouders'.

Doel was professionals (zorgcoördinatoren in dit geval) tools in handen te geven om te durven communiceren met ouders over moeilijke onderwerpen.

Ik kon tijdens de workshop observeren hoe groot de afstand vaak kan zijn tussen professionals en ouders. En opnieuw voelde ik de grote frustratie 'waarom organiseren we dit niet met ouders en professionals samen?'. Want wanneer ouders en leerkrachten samen vorming krijgen, kan alleen maar begrip groeien.

Vandaag wilde ik mij inschrijven voor het symposium van SIG over DCD 'coaching in de context'. Doelpubliek is uitdrukkelijk professionals uit onderwijs. Er zijn wel enkele ouders aanwezig maar dan als 'inleefcasussen'. 

In de uitleg over het symposium staat o.a.: 'We kunnen veel van deze secundaire problemen grotendeels de pas afsnijden als we de context (ouders, leerkrachten, enz.) inzicht geven in de moeilijkheden die de persoon met DCD in het dagelijks leven ondervindt. Uiteindelijk is het de bedoeling dat de context daadwerkelijk rekening houdt met de problemen van de persoon met DCD en zijn/haar omgeving aanpast'.

Ik schreef op onze FB-pagina:

'Ik blijf mij verbazen over de (onbewuste) arrogantie van navormers wanneer ze 'iets' organiseren. Ouders mogen wel 'komen vertellen over hoe moeilijk het is en welke hindernissen hun kind tegenkomt' maar de vorming zelf is voorbehouden voor 'professionals'...
Terwijl er veel ouders zijn die meer weten over DCD dan de meeste professionelen.
Want we leven ermee samen, lezen er boeken over, zoeken oplossingen die vaak beter werken dan professionals, ...
Natuurlijk kan je de barrière zo hoog maken dat het voor ouders niet haalbaar is: maak het duur genoeg want ouders hebben geen navormingsfondsen, credits en werkingsonkosten'.

Je moet je als organisatie natuurlijk kwetsbaar opstellen wanneer beide groepen in de zaal zitten. Ouders zijn namelijk vaak kritische toehoorders. Maar ouders hebben net als professionals het recht om nieuwe inzichten rechtstreeks van sprekers te horen. Ze hoeven niet via andere professionals te passeren wanneer ze zelf komen luisteren naar de sprekers op het symposium. Ouders hebben het recht sterker in hun schoenen te staan en zelfstandig hun traject uit te dokteren. 

Ik vind voor mijn gezin bv de lezing rond 'gezondsheidsissues in het kader van DCD' zeer zinvol.

Symposia en congressen zijn vaak peperduur. Het DCD-symposium kost 150 euro en dat is een ferme drempel voor veel ouders. We beschikken niet over navormingsbudgetten.

Misschien hebben we als ouders van onze bijzondere kinderen daar wel gewoon recht op!