In het begin was er ...

de eerste ontmoeting met een prothese

Beste bezoeker

Ik neem je even mee naar 18 augustus 2000. Naar de start van dit luik van mijn verhaal en mijn passie voor onderwijs en het samen zoeken naar oplossingen…

Ik chatte namelijk al weken met een man met een stem om van te smelten. En op een avond vertelde hij mij dat hij enkele weken later naar de paralympics vertrok. Want dat hij maar één been had…

Ik werkte al 5 jaar in een school voor buitengewoon onderwijs maar wat wist ik over Paralympics. Over rolstoeltennis? En vooral over een geamputeerde onderbeen?

En toen kwam onze eerste ontmoeting en de man stapte! Zijn prothese was loodzwaar en eerlijk is eerlijk, de prothesekous had een bijzondere geur. Want beeld je eens in: je huid zit een ganse dag opgesloten in een silliconenkous. En die silliconenkous zit de ganse dag in een kunststoffen prothese…

En dan slaap je de eerste keer in hetzelfde bed en hoor je zijn been ‘losklikken’. Die eerste klik zal ik me altijd blijven herinneren. Maar dan blijkt het allemaal zo goed mee te vallen (afgezien van de spookpijnen, de doorstapwonden en de kapotte prothese wanneer je nog met de wagen moet rijden). 
Want deze man is zoveel meer dan zijn prothese…

4 weken later vertrok hij naar de Paralympics. Zijn tennispassie bracht hem 24u verder weg. En die passie is 17 jaar later nog helemaal intact. In Vlaanderen is er echt géén betere tennistrainer voor beginnende rollers.

Hij gaat op zoek naar de talenten van zijn leerlingen, motiveert hen om elke keer het allerbeste van zichzelf te geven en organiseert zijn trainingen ‘in de zone van de naaste ontwikkeling’. Want te gemakkelijke trainingen geven luie sporters en te moeilijk trainingen zorgen voor vliegende tennisrackets.

Ondertussen heeft de man een splinternieuwe ‘state of the art’-prothese, inclusief flexfoot en reclamecampagne voor ons tornooi. En ben ik verliefd op deze man en op rolstoeltennis…

Aan de start van project I³ wil ik graag een ode brengen aan de passionele lesgever. Met passie voor je vak kom je bij leerlingen een héél eind…

Tot het volgende bezoek …

Sandra