Er was eens...

Ooit vroeg een mama mij: 'Sandra, zou je al jouw ervaring met onderwijs en bijzondere kinderen niet kunnen delen met andere ouders?' Nooit gedacht dat die eerste post op Facebook tot dit zou leiden...

Er was eens een gezin. En dat gezin is het mijne. Ik deel het met mijn 4 mannen. 4 bijzondere mannen, elk op hun eigen manier.

Mijn wederhelft is een zeer succesvolle zakenman met één been. Hij gebruikt door medische problemen steeds vaker de rolstoel. Daarnaast is hij een zeer sportieve kerel die al bijna 30 jaar rolstoeltennis speelt. Twee keer mocht hij ons land vertegenwoordigen op de Paralympics. 

Onze twee oudste zonen zijn even fervente tennissers. Ze delen nog enkele letters: DCD. Net zoals onze jongste trouwens. Alleen heeft onze jongste de balvaardigheid van zijn vader niet geërfd. Hij erfde wel mijn liefde voor het woord . Schrijven, praten, dichten, spellen, lezen, we doen het allebei even graag.

Onze oudste en jongste zoon delen samen ook enkele letters: ASS. Ze zorgen voor een huishouden waarin misschien net iets meer structuur zit dan in andere gezinnen. 

Onze zonen lopen school in het gewoon onderwijs, met vallen en opstaan. En met mij als mama naast hen, voor hen, achter hen. In scholen die bij hen passen en waar we met vallen en opstaan een relatie mee opbouwen.

Ik ben dus de enige vrouw in ons gezin. Zonder bril ben ik totaal hulpeloos. Ik ben de lijm tussen mijn 4 mannen. 

Maar ik ben vooral supertrots op mijn gezin. Want met vallen en opstaan groeien we elke dag weer naar mekaar toe.