Diagnosedrift

Diagnosedrift - het boek doet mij nadenken. En nadenken, iets in vraag stellen is nuttig. Het zorgt ervoor dat ik kan blijven groeien. Ook wanneer ik het er niet mee eens ben ... Auteur: Sanne Bloemink Uitgeverij: AUP.nl ISBN: 978 94 6298 613 8

Ik ben een 'veel-lezer'. Dat wil zeggen dat ik in verschillende boeken tegelijkertijd bezig ben.

Dat lukt wel alleen met professionele boeken. Ik zoek dan namelijk verbindingen tussen de verschillende boeken. En op deze manier word ik weer wat wijzer.

Diagnosedrift kwam zo op mijn pad. De ondertitel deed direct mijn wenkbrauwen fronsen: 'Hoe onze labelcultuur kinderen tekortdoet'.

Na het lezen van het boek werd voor mij één vraag niet beantwoord: is dit een boek voor professionals of is het toch ook geschreven voor ouders? 

Indien dit laatste het geval is, dan is de kans groot dat ouders door deze ondertitel het boek keihard door de kamer keilen. We hebben namelijk al zo vaak het gevoel dat we onze kinderen met een diagnose of deze zonder tekort doen.

Maar ik lees het boek als professional dus ik sla toch maar de eerste bladzijde om. 

En enkele zaken blijven me bij:

- Het is een zeer Nederlands boek. Dwz het is niet zomaar overdraagbaar naar de Vlaamse context.

- Er wordt veel gehamerd op wat we als normaal beschouwen en wat we vinden dat erbuiten valt. En ik volg de auteur in het denken dat onze kinderen van kleinsaf aan vergeleken worden met 'de norm'. Of met wat ooit iemand als 'normaal' beschouwd heeft voor een groep kinderen. Onze zonen waren erg groot bij de geboorte dus de eerste twee jaar waren ze bolletjes boven de hoogste curve. En kreeg ik steeds de opmerking dat ik 'toch wel erg grote kinderen had'. En wanneer ik nu met onze jongste naar de gewichtspoli ga, dan wordt zijn gewicht ook weer afgezet tegenover 'de norm'. En deze bolletjes geven de diagnose 'overgewicht'. Maar gelukkig valt er aan deze diagnose te werken. Want 'als we goed onze best doen (geen 5 stukken fruit per dag, geen sap, ...)  dan valt over één jaar zijn bolletje in de norm in plaats van erbuiten.

- Een diagnose stellen binnen de psychiatrie is fundamenteel anders dan een medische diagnose stellen. Hierdoor is de kijk op stoornissen heel belangrijk. De ene psychiater zal door zijn ervaring en kennis van de signalen besluiten tot bijvoorbeeld een diagnose autisme. De andere psychiater kan echter besluiten dat het geobserveerde gedrag toch nog binnen de norm valt. En dus kan het zijn dat een kind in de ene setting wel een diagnose krijgt en in een andere setting niet. 

Het boek bevat zeer veel verschillende invalshoeken en het zorgt ervoor dat het lezen ervan soms moeilijk te volgen is. De Nederlandse terminologie en structuur van onderwijs en zorg zijn ook soms een hindernis.

Het boek dwingt mij echter ook tot zielzoeken. Na een harde dag werken met prachtige leerlingen én in een prachtig project besef ik dat mijn zonen nooit zelf hebben mogen beslissen of ze hun diagnose(s) wensen.  Ik besloot dit in hun naam. En ik sta achter deze beslissing want ze was toen noodzakelijk en gewenst. Maar nu onze oudste de volwassenheid nadert en worstelt met zijn identiteit, wie hij is, wie hij kan en zal worden, stel ik mijn beslissingen in vraag. 

We leven in een wereld waar 'de norm' legitimiteit geeft. Hoor je tot deze 'norm' dan wordt er weinig in vraag gesteld. Hoor je niet tot deze 'norm' dan moet er een verklaring gezocht worden. Want alleen deze verklaring geeft toegang tot ondersteuning. 

Dus wie bepaalt de norm eigenlijk? 

Toen onze zonen klein waren groeiden ze op met de idee dat elke papa een blauwe parkeerkaart heeft. Want ze groeien op in een omgeving waarin rollers 'de norm' zijn. Geen benen, één been, hoge of lage laesie in het ruggemerg, spina bifida, halfzijdige verlamming, .... ze passeren in onze wereld allemaal. 

In onze wereld horen woningen met liften, zijn er geen drempels, wonen we in bungalows, wordt er gesport in dure sportrolstoelen en hebben auto's blauwe parkeerkaarten. In deze wereld ben ik afwijkend van deze norm. Want ik heb geen blauwe parkeerkaart en ik ben een wandelende tennisramp.

Aan de auteur: ik ben het niet eens met alles wat u schrijft. Sommige zaken vind ik zelfs echte bullshit. Maar u doet mij nadenken. En daar ben ik u dankbaar voor!